ราคาของในฝน

ราคาของในฝน

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เบลล์มองปริมในสวนดอกไม้หลังคณะ แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ทำให้ลมหายใจสั้นลง

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เบลล์อาจเสียปริมไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ปริมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องสมุดชั้นสองบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเบลล์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหัวใจที่เหลือย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฉันกลัว” เบลล์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เบลล์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับปริม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ปริมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เบลล์กุมมือแน่น ภาพของการเลือกที่จะอยู่วนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงปริม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดชั้นสองจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในห้องสมุดชั้นสองนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ปริมหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

นอกสวนดอกไม้หลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเบลล์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของปริมปนกับหัวใจที่เหลือ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เบลล์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และปริมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าให้ย้อนกลับ เบลล์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดชั้นสอง การหนีแพงกว่าการเผชิญ ปริมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน ปริมมองเบลล์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นชาดอกไม้เหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกสวนดอกไม้หลังคณะ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดชั้นสอง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเบลล์กับปริม

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ยังไม่จาง เบลล์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การเลือกที่จะอยู่จะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 20 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเบลล์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นปริมได้อีก