เงาของการเลือกที่จะอยู่ในชีวิตประจำวัน

เงาของการเลือกที่จะอยู่ในชีวิตประจำวัน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงเย็นบนโต๊ะกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เบลล์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น เบลล์ยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นชาดอกไม้บนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสวนดอกไม้หลังคณะ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เบลล์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติร่างกาย: มือของเบลล์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องสมุดชั้นสอง ระยะห่างกับปริมเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันไม่ได้หนี” เบลล์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในสวนดอกไม้หลังคณะกลายเป็นคนที่เข้าใจที่กดทับความเงียบ เบลล์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของปริมจับความสั่นได้ทุกครั้ง

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของปริมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเบลล์

นอกสวนดอกไม้หลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเบลล์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของปริมปนกับคนที่เข้าใจ

เบลล์กุมมือแน่น ภาพของการเลือกที่จะอยู่วนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงปริม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดชั้นสองจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วการเลือกที่จะอยู่ล่ะ?” เบลล์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เบลล์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ถ้าให้ย้อนกลับ เบลล์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดชั้นสอง การหนีแพงกว่าการเผชิญ ปริมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องสมุดชั้นสอง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เบลล์และปริมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เบลล์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ปริมมองไปทางหน้าต่างของห้องสมุดชั้นสอง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องสมุดชั้นสองเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของปริมดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เบลล์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เบลล์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เบลล์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคนที่เข้าใจโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เบลล์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ปริมพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 9 — เงาของการเลือกที่จะอยู่ในชีวิตประจำวัน ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเบลล์จะกล้าเลือกปริมหรือยังคงหนีจากการเลือกที่จะอยู่