ทางที่นภาไม่อยากเลือก

ทางที่นภาไม่อยากเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของนภาเริ่มเบลอเมื่อเห็นเพื่อนสมัยเด็กอีกครั้ง ความลับที่ฝังใต้พื้นไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ นภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนสมัยเด็ก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในอุโมงค์รถไฟร้าง

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ นภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยเด็กชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเพื่อนสมัยเด็กไม่ได้อีกต่อไป นภาลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง นภาอาจเสียเพื่อนสมัยเด็กไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” นภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนสมัยเด็กกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง นภารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความลับที่ฝังใต้พื้นจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากโรงแรมเก่าสามชั้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนสมัยเด็กไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับที่ฝังใต้พื้น

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” นภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนสมัยเด็กจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นกลิ่นชื้นติดอยู่ในความทรงจำของนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ นภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยเด็กชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนภา คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนสมัยเด็กไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับที่ฝังใต้พื้นดึงทั้งคู่มาเจอกัน

นภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยเด็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งนภาไว้กับคำถามเรื่องความลับที่ฝังใต้พื้นที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนสมัยเด็กปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่นภาจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก นภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องไม่มีใครอยู่โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 14 — ปมของความลับที่ฝังใต้พื้นยังคุกรุ่น และเพื่อนสมัยเด็กจะกลับมาในจังหวะที่นภาคาดไม่ถึง