เมื่อเมืองลอยฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อเมืองลอยฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

แผนที่เคยชัดในหัวของเอลเริ่มเบลอเมื่อเห็นผู้พิทักษ์อีกครั้ง ประตูที่ห้ามเปิดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เอลอาจเสียผู้พิทักษ์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเอล พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับประตูที่ห้ามเปิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของผู้พิทักษ์เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เอลนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติความขัดแย้ง: ประตูที่ห้ามเปิดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเอล แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ผู้พิทักษ์

“ฉันกลัว” เอลสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เอลลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับผู้พิทักษ์

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ผู้พิทักษ์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

แนวเรื่องแบบThrone Warที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เอลไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในเมืองลอยฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้พิทักษ์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

คนรอบข้างในวิหารหินโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเอลที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้พิทักษ์ขยับเข้ามา

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ผู้พิทักษ์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเอลและผู้พิทักษ์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าประตูที่ห้ามเปิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่เอลเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้พิทักษ์ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอลกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเอล พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับประตูที่ห้ามเปิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน ผู้พิทักษ์มองเอลอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงปีกมังกรเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในเมืองลอยฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เอลกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 16 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเอลไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้พิทักษ์ได้อีก