ก่อนพายุจะสงบที่ดาดฟ้าโรงเรียน

ก่อนพายุจะสงบที่ดาดฟ้าโรงเรียน

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น เก้าเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของเฟิร์น พร้อมกันในครั้งเดียว

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เฟิร์นยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติความขัดแย้ง: เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเก้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เฟิร์น

“งั้นอย่าหนี” เฟิร์นยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เก้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเฟิร์น

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เฟิร์นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เก้ากุมมือแน่น ภาพของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเฟิร์น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในดาดฟ้าโรงเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในดาดฟ้าโรงเรียนนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เฟิร์นหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

นอกสนามเชียร์ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเก้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเฟิร์นปนกับทางเดินร้าง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เก้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ในดาดฟ้าโรงเรียน คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง เก้าเลือกยื่นมือไปหาเฟิร์น แม้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะยังไม่จบ

ถ้าให้ย้อนกลับ เก้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในดาดฟ้าโรงเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ เฟิร์นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับเฟิร์นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

ก่อนจากกัน เฟิร์นมองเก้าอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกสนามเชียร์ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในดาดฟ้าโรงเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเก้ากับเฟิร์น

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามเชียร์ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงหัวเราะในห้อง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สนามเชียร์ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 10 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเก้าไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเฟิร์นได้อีก