ตอนที่ 3 · 
คลื่นถ่านไฟ
เงาของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนในชีวิตประจำวัน
ในดาดฟ้าโรงเรียน ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เก้าเดินผ่านจุดที่เฟิร์นเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน
มิติสถานที่: สนามเชียร์ไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เฟิร์นเคยยืน และเก้ารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต
สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เก้ามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย
แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเฟิร์นทาบยาวบนพื้น เก้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ดาดฟ้าโรงเรียนอีก
“อย่ามองฉันแบบนั้น” เก้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”
คำชมเล็กน้อยจากเฟิร์นหนักกว่าคำตำหนิ เก้าไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้
“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เก้าพยายามยิ้ม “ในดาดฟ้าโรงเรียนนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”
เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของเฟิร์นชัดเกินไป
ในอกของเก้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากดาดฟ้าโรงเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเฟิร์นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน
กลิ่นแสงแดดบ่ายติดอยู่ในความทรงจำของเก้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง
“ถ้าฉันขอเวลา…” เฟิร์นกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”
บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเก้า คืนนี้ชัดเจนว่าเฟิร์นไม่ได้มาแบบสุ่ม — เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน
“งั้นนั่งก่อน” เฟิร์นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและเฟิร์นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับเฟิร์นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของเฟิร์นชัดเกินไป
ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เก้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี
ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงแดดบ่าย — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สนามเชียร์ แล้วยังไม่ได้รักษา
เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เก้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เฟิร์นมองไปทางหน้าต่างของดาดฟ้าโรงเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป
จบตอนที่ 3 — เงาของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนในชีวิตประจำวัน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่
ความคิดเห็น
0