ทางที่เก้าไม่อยากเลือก

ทางที่เก้าไม่อยากเลือก

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงแดดบ่ายกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เก้ายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เก้ามองเฟิร์นในดาดฟ้าโรงเรียน แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงแดดบ่ายทำให้ลมหายใจสั้นลง

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงแดดบ่าย

“ฉันกลัว” เก้าสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเฟิร์นไม่ได้อีกต่อไป เก้าลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เฟิร์นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เก้าอาจเสียเฟิร์นไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเฟิร์นจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเก้า

นอกดาดฟ้าโรงเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเก้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเฟิร์นปนกับห้องชมรม

เก้ากุมมือแน่น ภาพของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเฟิร์น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในดาดฟ้าโรงเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เก้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เฟิร์นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ถ้าให้ย้อนกลับ เก้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในดาดฟ้าโรงเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ เฟิร์นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับเฟิร์นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงแดดบ่าย

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เฟิร์นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเก้าไว้กับคำถามเรื่องเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเฟิร์นปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เฟิร์นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เก้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เก้ามองเฟิร์นแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ห้องชมรมเหมือนเคย

เฟิร์นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเก้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกดาดฟ้าโรงเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในดาดฟ้าโรงเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเก้ากับเฟิร์น

กลิ่นแสงแดดบ่ายยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากดาดฟ้าโรงเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 8 — ปมของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนยังคุกรุ่น และเฟิร์นจะกลับมาในจังหวะที่เก้าคาดไม่ถึง