ก่อนพายุจะสงบที่ค่ายพักชั่วคราว

ก่อนพายุจะสงบที่ค่ายพักชั่วคราว

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น เนมเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของเพื่อนเก่าจากสนาม พร้อมกันในครั้งเดียว

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เนมนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนเก่าจากสนาม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในป่าดิบชื้น

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของเพื่อนเก่าจากสนามชัดเกินไป

มิติเวลา: นาฬิกาในค่ายพักชั่วคราวบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเนมบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องขุมทรัพย์ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“งั้นอย่าหนี” เพื่อนเก่าจากสนามยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนเก่าจากสนามกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เนมมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของเนมมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากค่ายพักชั่วคราว อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนเก่าจากสนามไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการทรยศในทีม

“ในค่ายพักชั่วคราวนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เพื่อนเก่าจากสนามหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนเก่าจากสนามตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

กลิ่นไฟฉายกระพริบติดอยู่ในความทรงจำของเนม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับเพื่อนเก่าจากสนามแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของเพื่อนเก่าจากสนามชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเนม คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนเก่าจากสนามไม่ได้มาแบบสุ่ม — การทรยศในทีมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ในค่ายพักชั่วคราว คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง เนมเลือกยื่นมือไปหาเพื่อนเก่าจากสนาม แม้การทรยศในทีมจะยังไม่จบ

ก่อนจากกัน เพื่อนเก่าจากสนามมองเนมอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงแมลงราตรีเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนเก่าจากสนามถามเสียงเบา เนมตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนเก่าจากสนามกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เนมเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เนมมองเพื่อนเก่าจากสนามแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ขุมทรัพย์เหมือนเคย

จบตอนที่ 22 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเนมไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเพื่อนเก่าจากสนามได้อีก