สิ่งที่เหยื่อที่ยังหายใจมองออกก่อนใคร

สิ่งที่เหยื่อที่ยังหายใจมองออกก่อนใคร

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงพิมพ์ดีดกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่นักสืบเคนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น นักสืบเคนยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงหลอดนีออนเย็นบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในฉากเหตุการณ์คอนโด

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” นักสืบเคนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติความขัดแย้ง: ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของนักสืบเคน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ผู้ต้องสงสัย

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” นักสืบเคนพยายามยิ้ม “ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำชมเล็กน้อยจากผู้ต้องสงสัยหนักกว่าคำตำหนิ นักสืบเคนไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ผู้ต้องสงสัยยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกฉากเหตุการณ์คอนโด โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับนักสืบเคนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของผู้ต้องสงสัยปนกับคดีเก่า

นักสืบเคนกุมมือแน่น ภาพของลายนิ้วมือปลอมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงผู้ต้องสงสัย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องชันสูตรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” ผู้ต้องสงสัยกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” ผู้ต้องสงสัยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ถ้าให้ย้อนกลับ นักสืบเคนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องชันสูตร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ผู้ต้องสงสัยยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนักสืบเคนกับผู้ต้องสงสัยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนักสืบเคนและผู้ต้องสงสัยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าลายนิ้วมือปลอมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม นักสืบเคนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก นักสืบเคนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคดีเก่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

นักสืบเคนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ผู้ต้องสงสัยพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ผู้ต้องสงสัยถามเสียงเบา นักสืบเคนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ผู้ต้องสงสัยกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ลายนิ้วมือปลอมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” นักสืบเคนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 5 — สิ่งที่เหยื่อที่ยังหายใจมองออกก่อนใคร ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่