เคนมาถึงคาเฟ่ใต้หอสมุด

เคนมาถึงคาเฟ่ใต้หอสมุด

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงไฟหอพักกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เคนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

อากาศที่คาเฟ่ใต้หอสมุดเย็นกว่าที่เคนจำได้ กลิ่นแสงไฟหอพักลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เพื่อนสมัยมัธยมจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“เคน… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนสมัยมัธยมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงไฟหอพัก “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติความขัดแย้ง: อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเคน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เพื่อนสมัยมัธยม

“ฉันไม่ได้หนี” เคนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เพื่อนสมัยมัธยมไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เคนลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงไฟหอพัก

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนสมัยมัธยมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเคน

นอกร้านสะดวกซื้อตีสอง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเคนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยมัธยมปนกับคนตรงข้าม

เคนกุมมือแน่น ภาพของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยมัธยม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ใต้หอสมุดจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เคนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนสมัยมัธยมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ถ้าให้ย้อนกลับ เคนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ใต้หอสมุด การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยมัธยมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยมัธยมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เคนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยมัธยมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเคนไว้กับคำถามเรื่องอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนสมัยมัธยมปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 1 — ปมของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บยังคุกรุ่น และเพื่อนสมัยมัธยมจะกลับมาในจังหวะที่เคนคาดไม่ถึง