ทางตันที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

ทางตันที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

ข่าวของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เคนนั่งนิ่งในคาเฟ่ใต้หอสมุด มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เพื่อนสมัยมัธยมยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติร่างกาย: มือของเคนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ใต้หอสมุด ระยะห่างกับเพื่อนสมัยมัธยมเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เพื่อนสมัยมัธยมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเพื่อนสมัยมัธยมทาบยาวบนพื้น เคนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คาเฟ่ใต้หอสมุดอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนสมัยมัธยมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเคนออกไปจริงๆ

อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนสมัยมัธยมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เคนกุมมือแน่น ภาพของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยมัธยม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ใต้หอสมุดจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเคนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยมัธยมปนกับโต๊ะข้างหน้าต่าง

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนสมัยมัธยมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ เคนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ใต้หอสมุด การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยมัธยมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนสมัยมัธยมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเคนและเพื่อนสมัยมัธยมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยมัธยมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เคนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เคนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องโต๊ะข้างหน้าต่างโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เคนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนสมัยมัธยมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนสมัยมัธยมถามเสียงเบา เคนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 6 — ทางตันที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่