แผนสำรองของตำรวจท้องที่

แผนสำรองของตำรวจท้องที่

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงไฟฉายสั่นกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เคนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ข่าวของชื่อที่ถูกลบเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เคนนั่งนิ่งในอุโมงค์รถไฟร้าง มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เพื่อนสมัยเด็กยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนสมัยเด็กพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเคนออกไปจริงๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในอุโมงค์รถไฟร้างบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเคนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องกระจกย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนสมัยเด็กก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ชื่อที่ถูกลบตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยเด็กกว้างขึ้นทีละนิ้ว

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนสมัยเด็กจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเคน

นอกอุโมงค์รถไฟร้าง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเคนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยเด็กปนกับกระจก

เคนกุมมือแน่น ภาพของชื่อที่ถูกลบวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยเด็ก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วชื่อที่ถูกลบล่ะ?” เคนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนสมัยเด็กตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ถ้าให้ย้อนกลับ เคนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยเด็กยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

เคนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยเด็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในอุโมงค์รถไฟร้าง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เคนและเพื่อนสมัยเด็กยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เคนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กมองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในอุโมงค์รถไฟร้างเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยเด็กดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เคนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เคนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เคนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องกระจกโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 5 — แผนสำรองของตำรวจท้องที่ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเคนจะกล้าเลือกเพื่อนสมัยเด็กหรือยังคงหนีจากชื่อที่ถูกลบ