แผนเดิมของเนมใช้ไม่ได้แล้ว

แผนเดิมของเนมใช้ไม่ได้แล้ว

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงไฟฉายกระพริบกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เนมยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

อากาศที่ป่าดิบชื้นเย็นกว่าที่เนมจำได้ กลิ่นกลิ่นดินเปียกลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่คู่แข่งจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

“เนม… ทำไมถึงเงียบ?” คู่แข่งถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นดินเปียก “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติสถานที่: ซากเรือเก่าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่คู่แข่งเคยยืน และเนมรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันไม่ได้หนี” เนมตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คู่แข่งไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เนมลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับไฟฉายกระพริบ

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของคู่แข่งจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเนม

นอกซากเรือเก่า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเนมทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับไม่มีชื่อ

เนมกุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าดิบชื้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วการทรยศในทีมล่ะ?” เนมถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เนมพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ถ้าให้ย้อนกลับ เนมอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าดิบชื้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในป่าดิบชื้น แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เนมและคู่แข่งยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เนมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของป่าดิบชื้น ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในป่าดิบชื้นเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของคู่แข่งดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เนมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เนมจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 1 — แผนเดิมของเนมใช้ไม่ได้แล้ว ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเนมจะกล้าเลือกคู่แข่งหรือยังคงหนีจากการทรยศในทีม