บทใหม่ของเนม

บทใหม่ของเนม

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เนมมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ฝนเพิ่งหยุดที่ค่ายพักชั่วคราว แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เนมยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของคู่แข่งข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างคู่แข่งดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เนมเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแมลงราตรีชัดขึ้น

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

มิติสถานที่: ค่ายพักชั่วคราวไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่คู่แข่งเคยยืน และเนมรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“เนม… ทำไมถึงเงียบ?” คู่แข่งถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแมลงราตรี “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในค่ายพักชั่วคราว ทำให้เนมรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เนมพยายามยิ้ม “ในป่าดิบชื้นนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กลิ่นไฟฉายกระพริบติดอยู่ในความทรงจำของเนม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ในอกของเนมมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการทรยศในทีม

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเนม คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — การทรยศในทีมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเนมและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการทรยศในทีมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เนมก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นไฟฉายกระพริบ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ค่ายพักชั่วคราว แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เนมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของป่าดิบชื้น ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในป่าดิบชื้นเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของคู่แข่งดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เนมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เนมจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 4 — บทใหม่ของเนม ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่