คำสัญญาใต้เสียงแมลงราตรี

คำสัญญาใต้เสียงแมลงราตรี

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงแมลงราตรีกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่กอล์ฟยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของกอล์ฟเริ่มเบลอเมื่อเห็นคู่แข่งอีกครั้ง การทรยศในทีมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

แผนที่ในมือกอล์ฟมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

“ฉันกลัว” กอล์ฟสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติเวลา: นาฬิกาในป่าดิบชื้นบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของกอล์ฟบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องไม่มีชื่อย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง กอล์ฟอาจเสียคู่แข่งไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง กอล์ฟรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และการทรยศในทีมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นเสียงแมลงราตรีติดอยู่ในความทรงจำของกอล์ฟ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของกอล์ฟมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการทรยศในทีม

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” กอล์ฟกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” คู่แข่งชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับกอล์ฟ คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — การทรยศในทีมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือกอล์ฟมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งกอล์ฟไว้กับคำถามเรื่องการทรยศในทีมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของคู่แข่งปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่กอล์ฟจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก กอล์ฟนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องไม่มีชื่อโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

กอล์ฟเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” คู่แข่งพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” คู่แข่งถามเสียงเบา กอล์ฟตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที กอล์ฟมองคู่แข่งแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ไม่มีชื่อเหมือนเคย

จบตอนที่ 21 — ปมของการทรยศในทีมยังคุกรุ่น และคู่แข่งจะกลับมาในจังหวะที่กอล์ฟคาดไม่ถึง