เมื่อทะเลทรายเริ่มมีราคา

เมื่อทะเลทรายเริ่มมีราคา

ประตูเมืองลอยฟ้าเปิดออกก่อนที่เอลจะพร้อม ผู้พิทักษ์ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำสาปที่เลือกคนผิดเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เอลนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ผู้พิทักษ์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในเมืองลอยฟ้า

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเอล พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นโอโซนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เอลจึงพูดสั้นลง ขณะที่ผู้พิทักษ์ฟังมากขึ้น

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเอลกับผู้พิทักษ์กว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ผู้พิทักษ์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเอลออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ผู้พิทักษ์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเรา”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เอลรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของเอลมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากเมืองลอยฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้พิทักษ์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาปที่เลือกคนผิด

“แล้วคำสาปที่เลือกคนผิดล่ะ?” เอลถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เอลพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นแสงมานาติดอยู่ในความทรงจำของเอล แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอลกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเอล พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเอล คืนนี้ชัดเจนว่าผู้พิทักษ์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาปที่เลือกคนผิดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เอลยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้พิทักษ์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในเมืองลอยฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เอลและผู้พิทักษ์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ผู้พิทักษ์ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเอลได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองลอยฟ้า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในเมืองลอยฟ้า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเอลกับผู้พิทักษ์

กลิ่นกลิ่นโอโซนยังไม่จาง เอลสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองลอยฟ้าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงมานา — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่เมืองลอยฟ้า แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 8 — เมื่อทะเลทรายเริ่มมีราคา ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเอลจะกล้าเลือกผู้พิทักษ์หรือยังคงหนีจากคำสาปที่เลือกคนผิด