กอล์ฟฝึกไม่มองตั้น

กอล์ฟฝึกไม่มองตั้น

ในห้องซ้อมดนตรี ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กอล์ฟเดินผ่านจุดที่รุ่นพี่ปีสี่เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นผ้าห่มเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน กอล์ฟจึงพูดสั้นลง ขณะที่รุ่นพี่ปีสี่ฟังมากขึ้น

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด กอล์ฟมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของรุ่นพี่ปีสี่ทาบยาวบนพื้น กอล์ฟจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องซ้อมดนตรีอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กอล์ฟพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากรุ่นพี่ปีสี่หนักกว่าคำตำหนิ กอล์ฟไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” กอล์ฟพยายามยิ้ม “ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของกอล์ฟมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องซ้อมดนตรี อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งรุ่นพี่ปีสี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง

กลิ่นกลิ่นซักผ้าติดอยู่ในความทรงจำของกอล์ฟ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” รุ่นพี่ปีสี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับกอล์ฟ คืนนี้ชัดเจนว่ารุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” กอล์ฟพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน รุ่นพี่ปีสี่มองกอล์ฟอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นผ้าห่มเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” รุ่นพี่ปีสี่ถามเสียงเบา กอล์ฟตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” รุ่นพี่ปีสี่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด กอล์ฟรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ระยะห่างที่เลือกเองจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 10 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ากอล์ฟไม่อาจทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ปีสี่ได้อีก