เงียบในห้องซ้อมดนตรีดังขึ้น

เงียบในห้องซ้อมดนตรีดังขึ้น

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นผ้าห่มกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่กอล์ฟยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูสนามซ้อมหลังคณะเปิดออกก่อนที่กอล์ฟจะพร้อม รุ่นพี่ปีสี่ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าระยะห่างที่เลือกเองเสียอีก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สนามซ้อมหลังคณะทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” รุ่นพี่ปีสี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักกอล์ฟออกไปจริงๆ

มิติความขัดแย้ง: ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของกอล์ฟ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้รุ่นพี่ปีสี่

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” รุ่นพี่ปีสี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่กว้างขึ้นทีละนิ้ว

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง กอล์ฟรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และระยะห่างที่เลือกเองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นผ้าห่มติดอยู่ในความทรงจำของกอล์ฟ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของกอล์ฟมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องซ้อมดนตรี อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งรุ่นพี่ปีสี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” กอล์ฟกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” รุ่นพี่ปีสี่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับกอล์ฟ คืนนี้ชัดเจนว่ารุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สนามซ้อมหลังคณะทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่ปีสี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งกอล์ฟไว้กับคำถามเรื่องระยะห่างที่เลือกเองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของรุ่นพี่ปีสี่ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่กอล์ฟจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก กอล์ฟนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องทางกลับโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

กอล์ฟเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” รุ่นพี่ปีสี่พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 15 — ปมของระยะห่างที่เลือกเองยังคุกรุ่น และรุ่นพี่ปีสี่จะกลับมาในจังหวะที่กอล์ฟคาดไม่ถึง