คำสุดท้ายที่หอพักมหาวิทยาลัย

คำสุดท้ายที่หอพักมหาวิทยาลัย

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นซักผ้า กอล์ฟยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากรุ่นพี่ปีสี่ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้อีกต่อไป กอล์ฟลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกอล์ฟ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของรุ่นพี่ปีสี่ทาบยาวบนพื้น กอล์ฟจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องซ้อมดนตรีอีก

“กอล์ฟ… ทำไมถึงเงียบ?” รุ่นพี่ปีสี่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแอร์ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

รุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้กอล์ฟลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นซักผ้า

“ฉันไม่ได้หนี” กอล์ฟตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบLong Distanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ขยับเข้ามา

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” กอล์ฟถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักรุ่นพี่ปีสี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” กอล์ฟพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่ปีสี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในห้องซ้อมดนตรี แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน กอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จบตอนที่ 2 — คำสุดท้ายที่หอพักมหาวิทยาลัย ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ากอล์ฟจะกล้าเลือกรุ่นพี่ปีสี่หรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง