ราคาของที่ยังไม่จบ

ราคาของที่ยังไม่จบ

แผนที่เคยชัดในหัวของขวัญเริ่มเบลอเมื่อเห็นอาร์มอีกครั้ง ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ขวัญอาจเสียอาร์มไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

ในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก ความสัมพันธ์ของขวัญกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของอาร์มชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ขวัญรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่จะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติสถานที่: สะพานคนเดินยามค่ำไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่อาร์มเคยยืน และขวัญรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” ขวัญสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ขวัญลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับอาร์ม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อาร์มกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของขวัญมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอาร์มไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่

“แล้วความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ล่ะ?” ขวัญถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

กลิ่นฝนเบาๆติดอยู่ในความทรงจำของขวัญ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” อาร์มตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ขวัญยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อาร์มจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับขวัญ คืนนี้ชัดเจนว่าอาร์มไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างขวัญกับอาร์มแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก ความสัมพันธ์ของขวัญกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของอาร์มชัดเกินไป

ในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ขวัญและอาร์มยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

อาร์มขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนขวัญได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสะพานคนเดินยามค่ำ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับขวัญกับอาร์ม

กลิ่นเสียงรถไฟยังไม่จาง ขวัญสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสะพานคนเดินยามค่ำตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่จะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนเบาๆ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สะพานคนเดินยามค่ำ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ขวัญได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่อาร์มมองไปทางหน้าต่างของสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 8 — ราคาของที่ยังไม่จบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าขวัญจะกล้าเลือกอาร์มหรือยังคงหนีจากความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่