ทางตันที่ห้องชันสูตร

ทางตันที่ห้องชันสูตร

ประตูห้องชันสูตรเปิดออกก่อนที่สารวัตรนภาจะพร้อม พยานปากเอกยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าหลักฐานที่ถูกจัดฉากเสียอีก

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างสารวัตรนภากับพยานปากเอกกว้างขึ้นทีละนิ้ว

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่พยานปากเอกดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของสารวัตรนภา

มิติอารมณ์: กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน สารวัตรนภาจึงพูดสั้นลง ขณะที่พยานปากเอกฟังมากขึ้น

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” พยานปากเอกพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักสารวัตรนภาออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ สารวัตรนภาลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับพยานปากเอก

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” พยานปากเอกก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้หลักฐานที่ถูกจัดฉากตัดสินแทนเรา”

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรนภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรนภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

คนรอบข้างในห้องชันสูตรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่พยานปากเอกขยับเข้ามา

“งั้นนั่งก่อน” พยานปากเอกชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้พยานปากเอกจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรนภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักพยานปากเอกออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับพยานปากเอกแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่พยานปากเอกดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรนภาไว้กับคำถามเรื่องหลักฐานที่ถูกจัดฉากที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของพยานปากเอกปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงยังไม่จาง สารวัตรนภาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องชันสูตรตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้หลักฐานที่ถูกจัดฉากจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงาน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องชันสูตร แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ สารวัตรนภาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่พยานปากเอกมองไปทางหน้าต่างของสถานีตำรวจย่านเก่า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในสถานีตำรวจย่านเก่าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของพยานปากเอกดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา สารวัตรนภากลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 6 — ปมของหลักฐานที่ถูกจัดฉากยังคุกรุ่น และพยานปากเอกจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรนภาคาดไม่ถึง