ระยะห่างที่ตลาดนัดยุทธจักรแคบลง

ระยะห่างที่ตลาดนัดยุทธจักรแคบลง

ในตลาดนัดยุทธจักร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เหลียงเดินผ่านจุดที่ศิษย์พี่เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเหลียงบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องลมดาบย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เหลียงรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาบานที่ห้ามรักจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของศิษย์พี่ทาบยาวบนพื้น เหลียงจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ตลาดนัดยุทธจักรอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เหลียงพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในตลาดนัดยุทธจักรกลายเป็นลมดาบที่กดทับความเงียบ เหลียงพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของศิษย์พี่จับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เหลียงตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

ในอกของเหลียงมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศิษย์พี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาบานที่ห้ามรัก

กลิ่นกลิ่นดินป่าติดอยู่ในความทรงจำของเหลียง แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เหลียงกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเหลียง คืนนี้ชัดเจนว่าศิษย์พี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาบานที่ห้ามรักดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” ศิษย์พี่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

เหลียงยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศิษย์พี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเหลียงไว้กับคำถามเรื่องคำสาบานที่ห้ามรักที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของศิษย์พี่ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เหลียงจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เหลียงนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องลมดาบโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เหลียงเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศิษย์พี่พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 4 — ปมของคำสาบานที่ห้ามรักยังคุกรุ่น และศิษย์พี่จะกลับมาในจังหวะที่เหลียงคาดไม่ถึง