ตอนที่ 1 · 
Liora
ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง เมืองเอเลนดร้าควรจะหลับใหลอยู่ใต้แสงสีเงินอ่อน
แต่เจ้าหญิงลิเลียนยังคงยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องบรรทม พลางมองออกไปยังผืนป่าทึบที่ทอดยาวอยู่หลังเมือง
ป่านั้นมีชื่อว่า “ป่าต้องห้าม”
ตั้งแต่จำความได้ ลิเลียนถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้มัน และทุกครั้งที่เธอถามถึงเหตุผล พระบิดาก็มักตอบเพียงประโยคเดิม
“เพราะที่นั่นไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์”
ไม่เคยมีคำอธิบายมากกว่านั้น
ยิ่งห้าม เธอก็ยิ่งสงสัย
คืนนี้ก็เช่นกัน
ลิเลียนกำลังจะปิดหน้าต่าง เมื่อเสียงบางอย่างดังขึ้นจากความมืด
ครืน…
เธอชะงัก
เสียงนั้นต่ำและลึกจนกระจกหน้าต่างสั่นเบา ๆ
ลิเลียนหันกลับไปมองป่า
ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว
จากนั้นเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ครืน…
แต่คราวนี้เธอกลับรู้สึกว่าเสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากป่าเพียงอย่างเดียว
มันเหมือนกำลังดังอยู่ในหัวของเธอ
“ลิเลียน…”
เจ้าหญิงเบิกตากว้าง
“ใคร?”
ความเงียบตอบกลับมา
เธอยืนรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง
“มาหาข้า…”
ลิเลียนควรเรียกทหาร
ควรกลับไปนอน
หรืออย่างน้อยก็ควรทำสิ่งที่เจ้าหญิงทั่วไปทำเมื่อได้ยินเสียงประหลาดในกลางดึก
แต่เธอกลับเดินไปหยิบเสื้อคลุมสีเข้มมาสวม
“ข้าแค่ไปดู”
เธอบอกตัวเอง
“ดูแล้วก็กลับ”
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา ลิเลียนก็ยืนอยู่หน้าป่าต้องห้าม
ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า กลิ่นดินชื้นลอยมากับอากาศ
เธอมองเข้าไปในความมืด
“ถ้ากลับตอนนี้ก็ยังทัน…”
ไม่มีใครตอบ
ลิเลียนถอนหายใจ แล้วก้าวเข้าไป
ทันทีที่ผ่านแนวต้นไม้ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป
เสียงจากเมืองค่อย ๆ หายไป
ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงแมลง มีเพียงเสียงฝีเท้าของเธอที่เหยียบลงบนใบไม้แห้ง
เดินไปได้ไม่นาน ลิเลียนก็เห็นรอยประหลาดบนพื้น
เธอหยุดแล้วก้มลงมอง
มันเป็นรอยเท้าขนาดมหึมา ใหญ่กว่าตัวเธอเกือบสองเท่า
ดินรอบรอยเท้ามีร่องรอยไหม้เกรียม และยังมีไอร้อนลอยขึ้นจาง ๆ
ลิเลียนค่อย ๆ ยื่นมือไปใกล้
“นี่มัน…”
กรอบ!
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นด้านหลัง
เธอหันขวับ
ไม่มีอะไร
หัวใจเริ่มเต้นแรง
แล้วเงาขนาดมหึมาก็พุ่งผ่านยอดไม้
ลมแรงกระแทกจนลิเลียนเสียหลักล้มลงกับพื้น
ตูม!
บางสิ่งตกลงมาไม่ไกลจากเธอ ต้นไม้หลายต้นหักโค่น ฝุ่นและใบไม้ปลิวไปทั่ว
ลิเลียนยกแขนขึ้นป้องกันใบหน้า รอจนทุกอย่างสงบลง
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่ง
มังกร
มันใหญ่กว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่า
เกล็ดสีดำสนิทปกคลุมทั่วร่าง แต่เมื่อแสงจันทร์ตกกระทบกลับสะท้อนประกายสีเงิน ปีกด้านหนึ่งมีบาดแผลลึก เลือดสีเข้มไหลลงมาตามเกล็ด
ดวงตาสีทองคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เธอ
ลิเลียนตัวแข็ง
ในหนังสือทุกเล่มที่เธอเคยอ่าน มังกรคือสัตว์ร้ายที่มนุษย์ควรอยู่ให้ไกลที่สุด
เธอควรวิ่ง
แต่ขากลับไม่ยอมขยับ
มังกรขยับศีรษะเข้ามาใกล้
ลิเลียนหลับตาแน่น
“ถ้าจะกินข้า…ก็รีบกินเถอะ”
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่
จากนั้นเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น
“ถ้าข้าคิดจะกินเจ้า เจ้าคงไม่มีโอกาสพูดประโยคนั้น”
ลิเลียนลืมตาทันที
“เจ้า…พูดได้?”
มังกรถอนหายใจ
“นั่นเป็นสิ่งแรกที่เจ้าคิดได้หรือ?”
“แล้วข้าควรคิดอะไร?”
“อย่างน้อยก็ควรถามว่าข้าเป็นใคร”
ลิเลียนรวบรวมสติ ก่อนถามอย่างระมัดระวัง
“ก็ได้ เจ้าเป็นใคร?”
“อาเรน”
“อาเรน…”
เธอมองบาดแผลบนปีกของมัน
“ใครทำร้ายเจ้า?”
สีหน้าในดวงตาของอาเรนเปลี่ยนไป
“คนที่กำลังตามหาเจ้า”
ลิเลียนขมวดคิ้ว
“ตามหาข้า?”
อาเรนไม่ได้ตอบ เขากลับมองไปยังข้อมือของเธอ
ลิเลียนก้มมองตาม
ตรารูปพระจันทร์เล็ก ๆ ที่อยู่บนข้อมือมาตั้งแต่เกิด กำลังเรืองแสงสีเงิน
เธอรีบดึงแขนเสื้อขึ้น
“มันเกิดอะไรขึ้น?”
อาเรนมองตรานั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“เป็นไปไม่ได้…”
“อะไรเป็นไปไม่ได้?”
“สายเลือดนั้นยังไม่สูญสิ้น”
“สายเลือดอะไร?”
อาเรนพยายามลุกขึ้น แต่บาดแผลทำให้มันทรุดลงอีกครั้ง
“เจ้าต้องกลับไปที่พระราชวัง”
“ทำไม?”
“เพราะพวกมันพบเจ้าแล้ว”
ลิเลียนกำลังจะถามว่าพวกมันคือใคร เสียงระฆังเตือนภัยก็ดังขึ้นจากทิศทางเมือง
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
ตามด้วยเสียงแตรสงคราม
ลิเลียนหันกลับไปมอง
เหนือแนวต้นไม้ แสงสีแดงกำลังส่องขึ้นสู่ท้องฟ้า
เปลวไฟลุกโชนอยู่หลังแนวกำแพงเมือง
เสียงระเบิดดังสนั่นตามมาอีกครั้ง
หัวใจของเธอหล่นวูบ
“พระราชวัง…”
ลิเลียนก้าวออกไปทันที
“ข้าต้องกลับไป”
“อย่าเพิ่ง”
“นั่นคือบ้านของข้า!”
อาเรนมองเธอด้วยสายตาจริงจัง
“และคืนนี้ บ้านของเจ้าอาจเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดในอาณาจักร”
ลิเลียนหยุด
ไกลออกไป เสียงผู้คนกำลังร้องตะโกน เสียงดาบกระทบกันดังต่อเนื่อง และเงาดำจำนวนหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวอยู่เหนือกำแพงเมือง
เธอไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร
ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงต้องตามหาเธอ
และไม่รู้ว่าตราบนข้อมือเกี่ยวข้องกับมังกรตรงหน้าอย่างไร
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอแน่ใจคือ ชีวิตที่เธอเคยรู้จักกำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
อาเรนกางปีกออก แม้จะมีบาดแผลจนเลือดไหล
“ขึ้นมา”
ลิเลียนมองมันอย่างลังเล
“เจ้าจะพาข้าไปไหน?”
อาเรนมองไปยังเมืองที่กำลังลุกเป็นไฟ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไปหาความจริง”
ทันใดนั้น ตราบนข้อมือของลิเลียนก็สว่างวาบ
และจากส่วนลึกของป่าต้องห้าม เสียงคำรามอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
แต่ครั้งนี้…
มันไม่ได้มาจากอาเรน
มันมาจากบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น
และกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน
จบตอนที่ 1
ความคิดเห็น
0