ตอนที่ 11 · 
Liora
เสียงคำรามจากใต้พระราชวังสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมือง
กำแพงหินแตกร้าว โคมไฟที่แขวนอยู่ตามทางเดินร่วงลงพื้นทีละดวง ขณะที่เงาสีดำไหลทะลักออกมาจากรอยแยกใต้บัลลังก์ ราวกับแม่น้ำที่กำลังเอ่อล้น
ลิเลียนยืนตัวแข็ง
เบื้องหน้าของเธอ ดวงตาสีแดงขนาดมหึมาค่อย ๆ ลืมขึ้นจากความมืด
อาเรนกางปีกออกเต็มที่
“ทุกคนถอยไป!”
กษัตริย์อัลเดนพยายามดึงโซ่ที่พันรอบพระวรกาย แต่ยิ่งดิ้น โซ่ก็ยิ่งรัดแน่น
“ลิเลียน หนีไป!”
“ไม่!”
เธอวิ่งขึ้นบันไดไปหาเขา
“ข้าจะไม่ทิ้งท่านไว้ที่นี่”
“ลูกต้องไป!”
“ข้าเคยคิดว่าท่านจากไปแล้วครั้งหนึ่ง ข้าจะไม่ยอมเสียท่านไปอีก”
กษัตริย์อัลเดนมองลูกสาวด้วยแววตาเจ็บปวด
แต่ก่อนที่พระองค์จะตอบ เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ก็ดังขึ้นจากใต้พื้น
“ช่างเป็นครอบครัวที่น่าประทับใจ”
เงาดำพุ่งขึ้นสู่เพดาน
จากนั้นร่างมหึมาค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
เกล็ดของมันดำสนิทราวกับดูดกลืนแสงทั้งหมดในห้อง ปีกกว้างจนแทบปกคลุมพระราชวัง ดวงตาสีแดงสองดวงส่องประกายอยู่เหนือทุกคน
มันคือมังกร
แต่ใหญ่กว่าอาเรนหลายเท่า
และความมืดรอบตัวมันทำให้อากาศเย็นเยียบ
อาเรนจ้องมันนิ่ง
“มอร์ดรา”
ชื่อหนึ่งหลุดออกจากปากเขา
ลิเลียนหันมอง
“นี่คือราชามังกรเงา?”
อาเรนพยักหน้า
“ผู้ปกครองลูนาเรียก่อนสงครามครั้งแรก”
มอร์ดราก้มศีรษะลง
“ในที่สุดก็มีคนจำข้าได้”
เสียงของมันดังเหมือนคำรามอยู่ในภูเขา
“ข้าคิดว่าพวกเจ้ามนุษย์ลืมข้าไปหมดแล้ว”
กษัตริย์อัลเดนมองมันด้วยความหวาดหวั่น
“เจ้าถูกผนึกไปแล้ว”
“ใช่”
มอร์ดรายิ้ม
“แต่พวกเจ้าก็ปล่อยข้าออกมา”
สายตาของมันเลื่อนไปยังลิเลียน
“หรือควรพูดว่า…นางเป็นคนปล่อย”
ลิเลียนชะงัก
“ข้าไม่ได้ทำอะไร”
“ตราพระจันทร์ของเจ้าเปิดประตูให้ข้า”
มอร์ดราก้มหน้าเข้ามาใกล้
“เลือดของเจ้าคือกุญแจ”
ลิเลียนกำข้อมือตัวเองแน่น
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเจ้าถึงต้องการข้า?”
“เพราะข้าต้องการสิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า”
“อะไร?”
“พลังของราชินีองค์สุดท้าย”
ลิเลียนนิ่ง
“เซเรน่า?”
มอร์ดราหัวเราะ
“แม่ของเจ้าไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดสินะ”
อาเรนพุ่งขึ้นทันที
“อย่าฟังมัน!”
มอร์ดราหันไปหาอาเรน
“เจ้าเองก็เหมือนกัน”
“เจ้าหมายความว่าอะไร?”
“เจ้าคิดว่าความทรงจำของเจ้าถูกลบเพราะศัตรูโจมตีหรือ?”
อาเรนชะงัก
“ความจริงคือ…”
มอร์ดรายิ้ม
“เจ้าลบมันด้วยตัวเอง”
อาเรนถอยหลังหนึ่งก้าว
ลิเลียนมองเขา
“อะไรนะ?”
มอร์ดราพูดต่อ
“คืนที่เซเรน่าผนึกข้า นางขอให้เจ้าลบความทรงจำของตัวเอง”
“ไม่จริง”
อาเรนส่ายหน้า
“นางรู้ว่าถ้าเจ้าจำทุกอย่างได้ เงามืดจะตามหาเจ้า”
ลิเลียนมองอาเรนอย่างสับสน
“แล้วทำไมแม่ถึงต้องกลัวข้าถูกพบ?”
มอร์ดราหันมามองเธอ
“เพราะเจ้าคือทายาทของข้า”
ทุกอย่างเงียบลง
แม้แต่กษัตริย์อัลเดนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป
“อย่าพูด!”
พระองค์ตะโกน
แต่สายเกินไป
ลิเลียนมองมอร์ดรา
“ทายาท…ของเจ้า?”
“ใช่”
มอร์ดราหัวเราะ
“เลือดของข้าไหลอยู่ในตัวเจ้า”
ลิเลียนส่ายหน้า
“ไม่จริง”
“แม่ของเจ้าเป็นราชินีแห่งลูนาเรีย”
มอร์ดราพูด
“แต่ก่อนหน้านั้น ราชวงศ์ของนางมีสายเลือดเดียวกับข้า”
อาเรนตะโกน
“มันกำลังโกหก!”
มอร์ดราหันกลับไป
“งั้นถามกษัตริย์ของเจ้าสิ”
ทุกสายตาหันไปยังกษัตริย์อัลเดน
พระองค์หลับตาลง
ความเงียบคือคำตอบ
ลิเลียนรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ากำลังหายไป
“พ่อ…”
กษัตริย์อัลเดนเงยหน้าขึ้น
“ลูกไม่ใช่ทายาทของมัน”
“แล้วข้าเป็นใคร?”
พระองค์นิ่งอยู่นาน
“ลูกคือสายเลือดสุดท้ายที่สามารถควบคุมทั้งแสงและเงา”
ลิเลียนมองตราพระจันทร์
“แสงและเงา?”
“ใช่”
“แล้วแม่ข้ารู้?”
“นางรู้”
“อาเรนก็รู้?”
อาเรนก้มหน้า
ลิเลียนเริ่มเข้าใจ
ตลอดการเดินทาง ทุกคนรู้ความจริงบางส่วน
มีเพียงเธอคนเดียวที่ไม่รู้อะไรเลย
ความโกรธค่อย ๆ แทนที่ความกลัว
“พวกเจ้าทุกคนโกหกข้า”
อาเรนก้าวเข้ามา
“ลิเลียน ฟังข้า”
“ไม่!”
เธอถอยออก
“ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเชื่อใคร”
มอร์ดรายิ้ม
“เพราะฉะนั้นจงเลือกข้า”
“ข้าจะให้เจ้ารู้ทุกอย่าง”
มันยื่นกรงเล็บออกมา
“มาหาข้า แล้วข้าจะคืนความทรงจำทั้งหมดให้เจ้า”
ลิเลียนมองกรงเล็บนั้น
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
อย่าเชื่อทุกสิ่งที่เจ้าจำได้
คำพูดของแม่
เธอกำสร้อยคอแน่น
“ไม่”
มอร์ดราหรี่ตา
“เจ้าปฏิเสธข้า?”
“ใช่”
แสงสีเงินเริ่มไหลออกจากร่างของเธอ
“ข้าอาจไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร”
เธอเงยหน้าขึ้น
“แต่ข้าจะเป็นคนเลือกเองว่าข้าจะเป็นอะไร”
มอร์ดราคำราม
คลื่นเงาดำพุ่งออกไปทั่วห้อง
อาเรนพุ่งเข้าขวาง
“วิ่ง!”
เขาใช้ปีกป้องลิเลียน ไค และกษัตริย์เอาไว้
แรงกระแทกทำให้ทุกคนกระเด็นไปคนละทิศ
ลิเลียนลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
“อาเรน!”
มังกรสีดำทรุดลง เลือดไหลจากบาดแผลหลายแห่ง
“ข้าไม่เป็นไร”
“เจ้าพูดแบบนี้ทุกครั้ง”
ลิเลียนเข้าไปประคองเขา
“แล้วทุกครั้งเจ้าก็เกือบตาย”
อาเรนมองเธอ
“ข้ายังตายไม่ได้”
“ทำไม?”
มังกรยิ้มบาง ๆ
“เพราะข้ายังมีคำสัญญาที่ต้องรักษา”
เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านนอก
หน้าต่างพระราชวังแตกกระจาย
เสียงกลองสงครามดังไปทั่วเมือง
ไคมองออกไปด้านนอก
“กองทัพกำลังมา”
ลิเลียนหันไปมอง
แต่สิ่งที่เห็นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
กองทัพมังกรสีดำกำลังบินอยู่เหนือเมือง
นับร้อย…
นับพัน…
และด้านล่างคือกองทัพมนุษย์ที่กำลังตั้งแนวป้องกัน
สงครามกำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
มอร์ดราหัวเราะ
“จงดูให้ดี เจ้าหญิง”
มันกางปีกออก
“มนุษย์กับมังกรจะทำลายกันเอง”
ลิเลียนมองกองทัพทั้งสองฝ่าย
เธอรู้แล้วว่า หากไม่ทำอะไรสักอย่าง เมืองนี้จะกลายเป็นสนามรบ
และคนที่ต้องจ่ายราคาจะไม่ใช่เพียงเธอ
แต่เป็นผู้คนทั้งหมด
กษัตริย์อัลเดนเอื้อมพระหัตถ์มาหาเธอ
“ลิเลียน…พ่อมีบางอย่างต้องบอกลูก”
เธอหันกลับ
“อะไร?”
พระองค์มองไปยังอาเรน
“ประตูสู่ลูนาเรียยังเปิดอยู่”
ลิเลียนเบิกตา
“แล้ว?”
“ถ้าเราปิดมันจากฝั่งนี้ไม่ได้…”
พระองค์หยุด
“เราต้องไปปิดมันจากอีกฝั่ง”
ลิเลียนมองออกไปยังท้องฟ้า
มังกรนับพันกำลังบินเข้าสู่เมือง
เธอกำสร้อยของแม่แน่น
ก่อนตัดสินใจพูดคำหนึ่ง
“งั้นเราจะไปลูนาเรีย”
อาเรนมองเธอ
“เจ้าพร้อมหรือ?”
ลิเลียนส่ายหน้า
“ไม่”
เธอยิ้มจาง ๆ
“แต่ข้าจะไปอยู่ดี”
จบตอนที่ 11
ความคิดเห็น
0