ทนายยืนขวางทางเลือก

ทนายยืนขวางทางเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของนภาเริ่มเบลอเมื่อเห็นพี่ชายอีกครั้ง ความลับในครอบครัวไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ นภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้พี่ชาย ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องประชุมครอบครัว

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของนภา ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา พี่ชายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ห้องประชุมครอบครัวทำให้ใบหน้าของพี่ชายชัดเกินไป

มิติเวลา: นาฬิกาในโรงพยาบาลชั้นนอกบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของนภาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเดิมย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง นภาอาจเสียพี่ชายไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” นภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” พี่ชายกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง นภารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความลับในครอบครัวจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากโรงพยาบาลชั้นนอก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งพี่ชายไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับในครอบครัว

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” นภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่พี่ชายจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นฝนตกนอกระเบียงติดอยู่ในความทรงจำของนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับพี่ชายแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของนภา ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา พี่ชายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ห้องประชุมครอบครัวทำให้ใบหน้าของพี่ชายชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนภา คืนนี้ชัดเจนว่าพี่ชายไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับในครอบครัวดึงทั้งคู่มาเจอกัน

นภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้พี่ชายจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งนภาไว้กับคำถามเรื่องความลับในครอบครัวที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของพี่ชายปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่นภาจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก นภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเดิมโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

นภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” พี่ชายพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” พี่ชายถามเสียงเบา นภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 17 — ปมของความลับในครอบครัวยังคุกรุ่น และพี่ชายจะกลับมาในจังหวะที่นภาคาดไม่ถึง