คืนที่นภาเกือบสารภาพ

คืนที่นภาเกือบสารภาพ

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด นภามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ประตูศาลแพ่งเปิดออกก่อนที่นภาจะพร้อม พี่ชายยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความลับในครอบครัวเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างพี่ชายดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน นภาเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงนาฬิกาแขวนชัดขึ้น

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของนภา ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา พี่ชายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ศาลแพ่งทำให้ใบหน้าของพี่ชายชัดเกินไป

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงนาฬิกาแขวนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน นภาจึงพูดสั้นลง ขณะที่พี่ชายฟังมากขึ้น

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” พี่ชายพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักนภาออกไปจริงๆ

ความลับในครอบครัวไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” พี่ชายก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความลับในครอบครัวตัดสินแทนเรา”

กลิ่นฝนตกนอกระเบียงติดอยู่ในความทรงจำของนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” พี่ชายกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ในอกของนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากโรงพยาบาลชั้นนอก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งพี่ชายไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับในครอบครัว

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนภา คืนนี้ชัดเจนว่าพี่ชายไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับในครอบครัวดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” พี่ชายชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับพี่ชายแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของนภา ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา พี่ชายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ศาลแพ่งทำให้ใบหน้าของพี่ชายชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนภาและพี่ชายไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในครอบครัวทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม นภาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนตกนอกระเบียง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ศาลแพ่ง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ นภาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่พี่ชายมองไปทางหน้าต่างของโรงพยาบาลชั้นนอก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 9 — คืนที่นภาเกือบสารภาพ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่