ทางตันที่ห้องสมุดชั้นสอง

ทางตันที่ห้องสมุดชั้นสอง

ประตูสวนดอกไม้หลังคณะเปิดออกก่อนที่เบลล์จะพร้อม ฟ้ายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำนิยามของมิตรภาพเสียอีก

คำนิยามของมิตรภาพไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เบลล์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติเวลา: นาฬิกาในหอพักหญิงบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเบลล์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหัวใจที่เหลือย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ฟ้าพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเบลล์ออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เบลล์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับฟ้า

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ฟ้าก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำนิยามของมิตรภาพตัดสินแทนเรา”

ในอกของเบลล์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักหญิง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งฟ้าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของมิตรภาพ

“ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ฟ้าหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของเบลล์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ฟ้าตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และฟ้าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเบลล์ คืนนี้ชัดเจนว่าฟ้าไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของมิตรภาพดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน ฟ้ามองเบลล์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” ฟ้าถามเสียงเบา เบลล์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ฟ้ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของมิตรภาพตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เบลล์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เบลล์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ฟ้าขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเบลล์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 8 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเบลล์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นฟ้าได้อีก