รอยร้าวจากการเลือกที่จะอยู่

รอยร้าวจากการเลือกที่จะอยู่

ข่าวของการเลือกที่จะอยู่เดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย พลอยนั่งนิ่งในหอพักหญิง มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เพื่อนร่วมห้องยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเพื่อนร่วมห้องไม่ได้อีกต่อไป พลอยลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนร่วมห้องจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพลอย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเพื่อนร่วมห้องทาบยาวบนพื้น พลอยจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักหญิงอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนร่วมห้องพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพลอยออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพลอยกับเพื่อนร่วมห้องกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนร่วมห้องก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พลอยกุมมือแน่น ภาพของการเลือกที่จะอยู่วนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนร่วมห้อง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักหญิงจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกหอพักหญิง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพลอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนร่วมห้องปนกับเพื่อนร่วมห้อง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ถ้าให้ย้อนกลับ พลอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักหญิง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนร่วมห้องยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนร่วมห้องชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมห้องจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องการเลือกที่จะอยู่ที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนร่วมห้องปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนร่วมห้องกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 17 — ปมของการเลือกที่จะอยู่ยังคุกรุ่น และเพื่อนร่วมห้องจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง