ทางตันที่คาเฟ่เก่าในซอย

ทางตันที่คาเฟ่เก่าในซอย

ประตูห้องสมุดชั้นสองเปิดออกก่อนที่พลอยจะพร้อม เพื่อนร่วมห้องยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าการเลือกที่จะอยู่เสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พลอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมห้อง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องสมุดชั้นสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน พลอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนร่วมห้องฟังมากขึ้น

การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนร่วมห้องพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพลอยออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนร่วมห้องก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเรา”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด พลอยมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของพลอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักหญิง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนร่วมห้องไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการเลือกที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนร่วมห้องกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนร่วมห้องจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะติดอยู่ในความทรงจำของพลอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพลอย คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมห้องไม่ได้มาแบบสุ่ม — การเลือกที่จะอยู่ดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและเพื่อนร่วมห้องไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พลอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 21 — ทางตันที่คาเฟ่เก่าในซอย ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่