มือที่พลอยยื่นออกไป

มือที่พลอยยื่นออกไป

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น พลอยเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของเพื่อนร่วมห้อง พร้อมกันในครั้งเดียว

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พลอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมห้อง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสวนดอกไม้หลังคณะ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในหอพักหญิงบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพลอยบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเธอคนนั้นย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“งั้นอย่าหนี” เพื่อนร่วมห้องยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนร่วมห้องกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพลอย

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนร่วมห้องชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในสวนดอกไม้หลังคณะยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนร่วมห้องออกไปโดยไม่จำเป็น

พลอยเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเพื่อนร่วมห้องแล้วรู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้ได้อีก — และบางที นั่นอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุด

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องการเลือกที่จะอยู่ที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนร่วมห้องปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง พลอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การเลือกที่จะอยู่จะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สวนดอกไม้หลังคณะ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พลอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เพื่อนร่วมห้องมองไปทางหน้าต่างของหอพักหญิง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 31 — ปมของการเลือกที่จะอยู่ยังคุกรุ่น และเพื่อนร่วมห้องจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง