เมื่อดาดฟ้า ม.ปลายเริ่มมีราคา

เมื่อดาดฟ้า ม.ปลายเริ่มมีราคา

เงาของจีจี้เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เฟิร์นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ประตูร้านน้ำใต้หอเปิดออกก่อนที่เฟิร์นจะพร้อม จีจี้ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคนที่สามที่รู้ความลับเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างจีจี้ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เฟิร์นเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับจีจี้ไม่ได้อีกต่อไป เฟิร์นลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จีจี้พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเฟิร์นออกไปจริงๆ

คนที่สามที่รู้ความลับไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จีจี้ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในร้านน้ำใต้หอยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเฟิร์นที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” จีจี้กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

แนวเรื่องแบบFake Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เฟิร์นไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เฟิร์นเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จีจี้จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเฟิร์นและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคนที่สามที่รู้ความลับทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เฟิร์นก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 7 — เมื่อดาดฟ้า ม.ปลายเริ่มมีราคา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่