เมื่อกอล์ฟไม่ใช่คนเดิม

เมื่อกอล์ฟไม่ใช่คนเดิม

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เอิ้นรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสัญญาที่ยังค้างคาจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่คาเฟ่ริมแม่น้ำ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เอิ้นยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของอาร์มข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างอาร์มดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เอิ้นเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงรถไฟชัดขึ้น

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของเอิ้นกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของอาร์มชัดเกินไป

มิติเวลา: นาฬิกาในคาเฟ่ริมแม่น้ำบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเอิ้นบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคาเฟ่เก่าย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“เอิ้น… ทำไมถึงเงียบ?” อาร์มถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงรถไฟ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

อาร์มไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เอิ้นลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นหนังสือเก่า

“ฉันไม่ได้หนี” เอิ้นตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าติดอยู่ในความทรงจำของเอิ้น แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เอิ้นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ในอกของเอิ้นมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอาร์มไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสัญญาที่ยังค้างคา

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเอิ้น คืนนี้ชัดเจนว่าอาร์มไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสัญญาที่ยังค้างคาดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อาร์มจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับอาร์มแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของเอิ้นกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของอาร์มชัดเกินไป

เอิ้นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อาร์มจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเอิ้นไว้กับคำถามเรื่องคำสัญญาที่ยังค้างคาที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอาร์มปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เอิ้นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 2 — ปมของคำสัญญาที่ยังค้างคายังคุกรุ่น และอาร์มจะกลับมาในจังหวะที่เอิ้นคาดไม่ถึง