ประตูห้องซ้อมดนตรีที่เปิดผิดจังหวะ

ประตูห้องซ้อมดนตรีที่เปิดผิดจังหวะ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นฝนกระทบกระจก พีทยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากกัปตันทีม คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พีทนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้กัปตันทีม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับกัปตันทีมไม่ได้อีกต่อไป พีทลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

สายตาแรกชนกันในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทำให้พีทรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“พีท… ทำไมถึงเงียบ?” กัปตันทีมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงเมโทรโนม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พีทพยายามยิ้ม “ในสนามซ้อมหลังคณะนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เงาของกัปตันทีมเลื่อนผ่านพื้น ทำให้พีทนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบSecret Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พีทไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” กัปตันทีมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” กัปตันทีมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในสตูดิโอชั้นดาดฟ้ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพีทที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่กัปตันทีมขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พีทเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักกัปตันทีมออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พีทก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พีทรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

กัปตันทีมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพีทได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสนามซ้อมหลังคณะ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพีทกับกัปตันทีม

จบตอนที่ 1 — ประตูห้องซ้อมดนตรีที่เปิดผิดจังหวะ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่