ทางตันที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า

ทางตันที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงฝนกระทบกระจกกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พีทยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ข่าวของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย พีทนั่งนิ่งในสนามซ้อมหลังคณะ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่กัปตันทีมยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” กัปตันทีมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพีทออกไปจริงๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามซ้อมหลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพีทบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องโต๊ะข้างหน้าต่างย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” กัปตันทีมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเรา”

อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่กัปตันทีมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกคาเฟ่ใต้หอสมุด โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับโต๊ะข้างหน้าต่าง

พีทกุมมือแน่น ภาพของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามซ้อมหลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” กัปตันทีมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” กัปตันทีมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามซ้อมหลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พีทก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พีทนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องโต๊ะข้างหน้าต่างโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

พีทเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” กัปตันทีมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” กัปตันทีมถามเสียงเบา พีทตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” กัปตันทีมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พีทเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 9 — ทางตันที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่