ความจริงครึ่งเดียวที่หอพักมหาวิทยาลัย

ความจริงครึ่งเดียวที่หอพักมหาวิทยาลัย

ประตูหอพักมหาวิทยาลัยเปิดออกก่อนที่บอยจะพร้อม แน็กยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำนิยามของเราเสียอีก

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องซ้อมดนตรีบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของบอยบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องโต๊ะข้างหน้าต่างย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด บอยมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแน็กทาบยาวบนพื้น บอยจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องซ้อมดนตรีอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” แน็กพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักบอยออกไปจริงๆ

คำนิยามของเราไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” แน็กก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของบอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องซ้อมดนตรี อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งแน็กไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

กลิ่นแสงไฟหอพักติดอยู่ในความทรงจำของบอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” แน็กกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับบอย คืนนี้ชัดเจนว่าแน็กไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” แน็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งบอยและแน็กไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม บอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่หอพักมหาวิทยาลัย แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ บอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แน็กมองไปทางหน้าต่างของห้องซ้อมดนตรี ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องซ้อมดนตรีเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของแน็กดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา บอยกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 11 — ความจริงครึ่งเดียวที่หอพักมหาวิทยาลัย ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่