คำขอของทางกลับ

คำขอของทางกลับ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ บอยยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากแน็ก คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงแอร์เปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน บอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่แน็กฟังมากขึ้น

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของบอย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแน็กทาบยาวบนพื้น บอยจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องซ้อมดนตรีอีก

“บอย… ทำไมถึงเงียบ?” แน็กถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแอร์ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

แน็กไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้บอยลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงแอร์

“ฉันไม่ได้หนี” บอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า บอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงบอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่แน็กขยับเข้ามา

“แล้วคำนิยามของเราล่ะ?” บอยถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่บอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักแน็กออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” บอยพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

บอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แน็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในห้องซ้อมดนตรี แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน บอยและแน็กยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

บอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” แน็กพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” แน็กถามเสียงเบา บอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” แน็กกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเราอีกต่อไป” บอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด บอยรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของเราจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

แน็กขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนบอยได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 3 — คำขอของทางกลับ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าบอยจะกล้าเลือกแน็กหรือยังคงหนีจากคำนิยามของเรา