เมื่อคาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อคาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต พีทมองมายด์ในหอพักมหาวิทยาลัย แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงไฟหอพักทำให้ลมหายใจสั้นลง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พีทนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้มายด์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในหอพักมหาวิทยาลัย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงไฟหอพักเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน พีทจึงพูดสั้นลง ขณะที่มายด์ฟังมากขึ้น

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พีทอาจเสียมายด์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” พีทสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มายด์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของมายด์จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพีท

พีทกุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ใต้หอสมุดจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” พีทถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มายด์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกหอพักมหาวิทยาลัย โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับรุ่นพี่

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ใต้หอสมุด การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในคาเฟ่ใต้หอสมุด แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พีทและมายด์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พีทได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มายด์มองไปทางหน้าต่างของคาเฟ่ใต้หอสมุด ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในคาเฟ่ใต้หอสมุดเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของมายด์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา พีทกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่พีทจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 11 — เมื่อคาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพีทจะกล้าเลือกมายด์หรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง