ใกล้เข้ามาของความกลัวที่จะถูกมอง

ใกล้เข้ามาของความกลัวที่จะถูกมอง

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เบลล์มองรุ่นพี่ในหอพักหญิง แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ทำให้ลมหายใจสั้นลง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เบลล์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้รุ่นพี่ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในหอพักหญิง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับรุ่นพี่ไม่ได้อีกต่อไป เบลล์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เบลล์อาจเสียรุ่นพี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” เบลล์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” รุ่นพี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่รุ่นพี่ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

เบลล์กุมมือแน่น ภาพของความกลัวที่จะถูกมองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงรุ่นพี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสวนดอกไม้หลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในสวนดอกไม้หลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” รุ่นพี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เบลล์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกหอพักหญิง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเบลล์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของรุ่นพี่ปนกับเธอคนนั้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับรุ่นพี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ เบลล์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสวนดอกไม้หลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ รุ่นพี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และรุ่นพี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน รุ่นพี่มองเบลล์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นชาดอกไม้เหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกหอพักหญิง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสวนดอกไม้หลังคณะ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเบลล์กับรุ่นพี่

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ยังไม่จาง เบลล์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักหญิงตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความกลัวที่จะถูกมองจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้ว — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่หอพักหญิง แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 15 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเบลล์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ได้อีก