ชื่อของหลักฐานที่ถูกจัดฉากยังไม่ถูกเอ่ย

ชื่อของหลักฐานที่ถูกจัดฉากยังไม่ถูกเอ่ย

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง สารวัตรนภารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และหลักฐานที่ถูกจัดฉากจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องเก็บหลักฐาน แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน สารวัตรนภายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของอัยการข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างอัยการดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน สารวัตรนภาเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ห้องเก็บหลักฐานทำให้ใบหน้าของอัยการชัดเกินไป

มิติอารมณ์: กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน สารวัตรนภาจึงพูดสั้นลง ขณะที่อัยการฟังมากขึ้น

“สารวัตรนภา… ทำไมถึงเงียบ?” อัยการถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแฟ้มคดีกองสูง “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

อัยการไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้สารวัตรนภาลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงหลอดนีออนเย็น

“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรนภาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นติดอยู่ในความทรงจำของสารวัตรนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรนภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ในอกของสารวัตรนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องชันสูตร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอัยการไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหลักฐานที่ถูกจัดฉาก

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับสารวัตรนภา คืนนี้ชัดเจนว่าอัยการไม่ได้มาแบบสุ่ม — หลักฐานที่ถูกจัดฉากดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” อัยการชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ห้องเก็บหลักฐานทำให้ใบหน้าของอัยการชัดเกินไป

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรนภาไว้กับคำถามเรื่องหลักฐานที่ถูกจัดฉากที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอัยการปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่สารวัตรนภาจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก สารวัตรนภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคืนฝนโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 1 — ปมของหลักฐานที่ถูกจัดฉากยังคุกรุ่น และอัยการจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรนภาคาดไม่ถึง