เมื่อม้านั่งใต้ต้นไม้เริ่มมีราคา

เมื่อม้านั่งใต้ต้นไม้เริ่มมีราคา

ข่าวของคนที่สามที่รู้ความลับเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย มินนั่งนิ่งในห้องสมุดหลังเลิกเรียน มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่ตั้นยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างมินกับตั้นกว้างขึ้นทีละนิ้ว

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่มินยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงแดดบ่าย

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของตั้นจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมิน

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงแดดบ่ายเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มินจึงพูดสั้นลง ขณะที่ตั้นฟังมากขึ้น

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ตั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมินออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ มินลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับตั้น

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ตั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเรา”

มินกุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงตั้น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดหลังเลิกเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มินกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

นอกร้านน้ำใต้หอ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมินทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของตั้นปนกับทางเดินร้าง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

มินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ มินอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ ตั้นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมินกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่มินยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงแดดบ่าย

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมินไว้กับคำถามเรื่องคนที่สามที่รู้ความลับที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ตั้นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มินเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มินรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ตั้นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมินได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 14 — ปมของคนที่สามที่รู้ความลับยังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่มินคาดไม่ถึง