บอยกับคำถามเงียบ

บอยกับคำถามเงียบ

ประตูร้านน้ำใต้หอเปิดออกก่อนที่มินจะพร้อม ตั้นยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคนที่สามที่รู้ความลับเสียอีก

มิติร่างกาย: มือของมินสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ระยะห่างกับตั้นเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมิน

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของตั้นทาบยาวบนพื้น มินจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ตั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมินออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างมินกับตั้นกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ตั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเรา”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่มินยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบSecond Chanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มินไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในร้านน้ำใต้หอยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมินที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” มินถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่มินเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ตั้นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

มินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมินกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่มินยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มินและตั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

มินเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ตั้นพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ตั้นถามเสียงเบา มินตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ตั้นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มินเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 16 — บอยกับคำถามเงียบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามินจะกล้าเลือกตั้นหรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ