ทางที่เก้าไม่อยากเลือก

ทางที่เก้าไม่อยากเลือก

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เก้ามองจีจี้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนทำให้ลมหายใจสั้นลง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เก้านับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้จีจี้ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องสมุดหลังเลิกเรียน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

มิติเวลา: นาฬิกาในร้านน้ำใต้หอบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเก้าบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องดาดฟ้า ม.ปลายย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เก้าอาจเสียจีจี้ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” เก้าสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” จีจี้กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่จีจี้ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

เก้ากุมมือแน่น ภาพของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงจีจี้ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในร้านน้ำใต้หอจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในร้านน้ำใต้หอนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จีจี้หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” จีจี้ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเก้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของจีจี้ปนกับดาดฟ้า ม.ปลาย

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

ถ้าให้ย้อนกลับ เก้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในร้านน้ำใต้หอ การหนีแพงกว่าการเผชิญ จีจี้ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน จีจี้มองเก้าอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในร้านน้ำใต้หอ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเก้ากับจีจี้

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 12 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเก้าไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจีจี้ได้อีก