เสียงหัวเราะในห้องหลังคำตัดสิน

เสียงหัวเราะในห้องหลังคำตัดสิน

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียน เก้ายังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากจีจี้ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

จีจี้ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เก้าลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงกริ่งโรงเรียน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเก้า

มิติความขัดแย้ง: เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเก้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้จีจี้

“เก้า… ทำไมถึงเงียบ?” จีจี้ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงแดดบ่าย “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เก้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับจีจี้

“ฉันไม่ได้หนี” เก้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เก้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

คนรอบข้างในร้านน้ำใต้หอยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

“งั้นนั่งก่อน” จีจี้ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จีจี้จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเก้าไว้กับคำถามเรื่องเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของจีจี้ปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงแดดบ่ายยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากร้านน้ำใต้หอตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านน้ำใต้หอ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 2 — ปมของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนยังคุกรุ่น และจีจี้จะกลับมาในจังหวะที่เก้าคาดไม่ถึง