เมื่อสนามเชียร์ไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อสนามเชียร์ไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงแดดบ่ายกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แน็กยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของแน็กเริ่มเบลอเมื่อเห็นมิ้นต์อีกครั้ง คนที่สามที่รู้ความลับไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของมิ้นต์ชัดเกินไป

“ฉันกลัว” แน็กสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามเชียร์บอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของแน็กบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องห้องชมรมย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มิ้นต์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แน็กอาจเสียมิ้นต์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด แน็กมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

กลิ่นแสงแดดบ่ายติดอยู่ในความทรงจำของแน็ก แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของแน็กมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสนามเชียร์ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมิ้นต์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

“ถ้าฉันขอเวลา…” มิ้นต์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มิ้นต์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแน็ก คืนนี้ชัดเจนว่ามิ้นต์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับมิ้นต์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของมิ้นต์ชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและมิ้นต์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคนที่สามที่รู้ความลับทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แน็กก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงแดดบ่าย — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียน แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แน็กได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มิ้นต์มองไปทางหน้าต่างของสนามเชียร์ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 19 — เมื่อสนามเชียร์ไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่