ความจริงครึ่งเดียวที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า

ความจริงครึ่งเดียวที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นผ้าห่มกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แบงค์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูห้องซ้อมดนตรีเปิดออกก่อนที่แบงค์จะพร้อม ตั้นยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำนิยามของเราเสียอีก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ตั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแบงค์ออกไปจริงๆ

มิติร่างกาย: มือของแบงค์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักมหาวิทยาลัย ระยะห่างกับตั้นเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ตั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเรา”

คำนิยามของเราไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

เงาของตั้นเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แบงค์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในห้องซ้อมดนตรียังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแบงค์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แบงค์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” ตั้นกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่แบงค์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแบงค์และตั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แบงค์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด แบงค์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของเราจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ตั้นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแบงค์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องซ้อมดนตรี ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักมหาวิทยาลัย เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแบงค์กับตั้น

จบตอนที่ 13 — ความจริงครึ่งเดียวที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่