สิ่งที่มายด์มองออกก่อนใคร

สิ่งที่มายด์มองออกก่อนใคร

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงไฟหอพักกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แบงค์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในหอพักมหาวิทยาลัย ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย แบงค์เดินผ่านจุดที่ตั้นเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แบงค์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติร่างกาย: มือของแบงค์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักมหาวิทยาลัย ระยะห่างกับตั้นเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันไม่ได้หนี” แบงค์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในหอพักมหาวิทยาลัยกลายเป็นทางกลับที่กดทับความเงียบ แบงค์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของตั้นจับความสั่นได้ทุกครั้ง

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแบงค์

คนรอบข้างในหอพักมหาวิทยาลัยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแบงค์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แบงค์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แบงค์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” ตั้นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ความกลัวยังอยู่ แต่แบงค์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แบงค์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแบงค์ไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของเราที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง แบงค์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัยตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของเราจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่หอพักมหาวิทยาลัย แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แบงค์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในหอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของตั้นดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แบงค์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 7 — ปมของคำนิยามของเรายังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่แบงค์คาดไม่ถึง