เมื่อตลาดนัดยุทธจักรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อตลาดนัดยุทธจักรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

แผนที่เคยชัดในหัวของเมิ่งเริ่มเบลอเมื่อเห็นนักดาบพเนจรอีกครั้ง แค้นเลือดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เมิ่งนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้นักดาบพเนจร ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสำนักบนเขา

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเมิ่ง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเมิ่งบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหุบเขาย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เมิ่งอาจเสียนักดาบพเนจรไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” เมิ่งสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” นักดาบพเนจรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเมิ่ง

แนวเรื่องแบบWandering Bladeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เมิ่งไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วแค้นเลือดล่ะ?” เมิ่งถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เมิ่งพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในสำนักบนเขายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเมิ่งที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่นักดาบพเนจรขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเมิ่งกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเมิ่ง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เมิ่งเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักนักดาบพเนจรออกไปโดยไม่จำเป็น

เมิ่งยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักดาบพเนจรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในตลาดนัดยุทธจักร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เมิ่งและนักดาบพเนจรยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เมิ่งเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” นักดาบพเนจรพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” นักดาบพเนจรถามเสียงเบา เมิ่งตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” นักดาบพเนจรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แค้นเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เมิ่งเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เมิ่งมองนักดาบพเนจรแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้หุบเขาเหมือนเคย

นักดาบพเนจรขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเมิ่งได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 18 — เมื่อตลาดนัดยุทธจักรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเมิ่งจะกล้าเลือกนักดาบพเนจรหรือยังคงหนีจากแค้นเลือด