หลังพายุระหว่างเมิ่งกับเจ้าสำนัก

หลังพายุระหว่างเมิ่งกับเจ้าสำนัก

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เมิ่งรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแค้นเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่สำนักบนเขา แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เมิ่งยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของนักดาบพเนจรข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างนักดาบพเนจรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เมิ่งเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นหมอกเช้าชัดขึ้น

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเมิ่ง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

มิติร่างกาย: มือของเมิ่งสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในตลาดนัดยุทธจักร ระยะห่างกับนักดาบพเนจรเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“เมิ่ง… ทำไมถึงเงียบ?” นักดาบพเนจรถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับหมอกเช้า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

นักดาบพเนจรไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เมิ่งลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นดินป่า

“ฉันไม่ได้หนี” เมิ่งตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นกลิ่นดินป่าติดอยู่ในความทรงจำของเมิ่ง แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วแค้นเลือดล่ะ?” เมิ่งถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของเมิ่งมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักดาบพเนจรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแค้นเลือด

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเมิ่ง คืนนี้ชัดเจนว่านักดาบพเนจรไม่ได้มาแบบสุ่ม — แค้นเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เมิ่งพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเมิ่งกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเมิ่ง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

เมิ่งยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักดาบพเนจรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในตลาดนัดยุทธจักร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เมิ่งและนักดาบพเนจรยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

นักดาบพเนจรขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเมิ่งได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 3 — หลังพายุระหว่างเมิ่งกับเจ้าสำนัก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเมิ่งจะกล้าเลือกนักดาบพเนจรหรือยังคงหนีจากแค้นเลือด