ราคาของที่ยังไม่เผา

ราคาของที่ยังไม่เผา

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงฝนตกนอกระเบียงกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่กานต์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของกานต์เริ่มเบลอเมื่อเห็นเพื่อนเก่าอีกครั้ง ความลับในครอบครัวไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในโรงพยาบาลชั้นนอกมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นฝนตกนอกระเบียงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” กานต์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติร่างกาย: มือของกานต์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในศาลแพ่ง ระยะห่างกับเพื่อนเก่าเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนเก่ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง กานต์อาจเสียเพื่อนเก่าไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เงาของเพื่อนเก่าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้กานต์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในโรงพยาบาลชั้นนอกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกานต์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนเก่าขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบInheritance Woundที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กานต์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนเก่ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่กานต์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนเก่าออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกานต์กับเพื่อนเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในโรงพยาบาลชั้นนอกมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นฝนตกนอกระเบียงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกานต์และเพื่อนเก่าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในครอบครัวทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม กานต์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที กานต์มองเพื่อนเก่าแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ในศาลเหมือนเคย

เพื่อนเก่าขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนกานต์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกโรงพยาบาลชั้นนอก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในศาลแพ่ง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับกานต์กับเพื่อนเก่า

กลิ่นฝนตกนอกระเบียงยังไม่จาง กานต์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากโรงพยาบาลชั้นนอกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความลับในครอบครัวจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนตกนอกระเบียง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่โรงพยาบาลชั้นนอก แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 15 — ราคาของที่ยังไม่เผา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่