สิ่งที่ยังไม่จบที่ศาลแพ่ง

สิ่งที่ยังไม่จบที่ศาลแพ่ง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นยากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่กานต์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นยา กานต์ยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากเพื่อนเก่า คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นกลิ่นยาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“กานต์… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนเก่าถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับฝนตกนอกระเบียง “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเพื่อนเก่าไม่ได้อีกต่อไป กานต์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ฉันไม่ได้หนี” กานต์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เพื่อนเก่าไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้กานต์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นยา

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกานต์

คนรอบข้างในห้องประชุมครอบครัวยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกานต์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนเก่าขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบInheritance Woundที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กานต์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วความลับในครอบครัวล่ะ?” กานต์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” กานต์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่กานต์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนเก่าออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกานต์กับเพื่อนเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นกลิ่นยาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

กานต์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในศาลแพ่ง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน กานต์และเพื่อนเก่ายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

กานต์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนเก่าถามเสียงเบา กานต์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในครอบครัวตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กานต์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 3 — สิ่งที่ยังไม่จบที่ศาลแพ่ง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ากานต์จะกล้าเลือกเพื่อนเก่าหรือยังคงหนีจากความลับในครอบครัว